ჩემი უბანი შემოდგომას რომ გავდა
სადაც გავატარე ბავშობა მე ის დრო შემიყვარდა
სადაც ვეზიარე ბევრ ტანჯვას
სადაც ვეზიარე გაჭირვებას ამ პატარა ჯვარ-ცმას
ის ოქროსფერი ქუჩები მახსენდება
იქ სადაც არ სველდება, ხეტიალი არ მბეზრდება
ჩემი ბავშობის მეგობრები ბევრი დავკარგე
მათ ხსოვნას ვერ წაშლის წინ წლები
პირველი შეცდომები, პირველი ნაბიჯები
ცხოვრებაში დაღვრილი ცრემლები
თუმცა სიხარულიც ბევრი გვქონდა
განთიადზე ოცნება მზეს რომ ამოქონდა
როცა გაზაფხული ისევ ცვლიდა ზამთარს
და ვერ ვამჩნევდი ცხოვრება რომ აღარ გავდა ზღაპარს
რასაც ვერ ვხვდებოდი, ეხლა ვხვდები მაგრამ მაინც
ხშირად ვფიქრობ თუ საით მიფრინავენ ეს წლები
გადის წლები და ვიხსენებ ყოველ პატარა სიხარულს
და იმ ცრემლებს სახეს რომ მინამავდა
იმ ფერებს, ჩემ დღეებს, ბავშობის ცივ თვეებს
გადის ეს წლები და ვიხსენებ ყოველ პატარა სიხარულს
და იმ ცრემლებს სახეს რომ მინამავდა, იმ ფერებს
უსულო სარდაფს, მე გამაგიჯა სიგიჯის სევდამ. მიყვარხარ
ჩემს წარსულის ფურცელზე სუნთქავს ისევ ჩემი ძველი ეზო
ბავშობის წარუშლელ კვალს მისდევს
რამდენი წერტილია ამ სტროფში
ყველაფერს ვერ დატევ შენს პირად ალბომში
მახსოვს ბავშობისას, როდესაც ვოცნებობდი ყველაფერზე
მზის ჩასვლა ყვითლად რომ ეფინა ეკლესიის გუმბათებზე
მახსოვს გრძელი ჩიხი უბნის და ჩემი ძმა რომელიც კედელშია ციხის
ხშირად ვრჩები მარტო და ნოსთალგია მოაქვს ფიქრებს
მახსენდება რაც კითხვებს მბადებდა
ეხლა ვეძებ პასუხს, ვცდილობ ავხსნა
მე მენატრება ჩემი უბანი და მზის ჩასვლა
ბევრი ვისწავლე თუნდაც ფიქრთა ნდობა
იქ მივხვდი რომ უბედურებას ჭეშმარიტება მოაქვს
მე მენატრება მსურს დაბრუნება უკან
იმ ზედმეტ სახელით რომელიც დღესაც ახსოვს უბანს
TeXTi Ar MoMpArOT BoZeBoOoO ! !